Paradox هرچی میگذره بیشتر به این برآیند میرسم که لوازم ادایی، خوراکی های ادایی، لایف استایل ادایی و کلا هرچی که به ادا مربوطه برای انسان های فوق العاده تنها و اجتماع گریز اختراع شده. آدم هایی که سال در دوازده ماه حتی یک نفر به عنوان مهمان زنگ خونشونو نمیزنه. اما نکته ی عجیب اینجاست که همین انسان های اداییِ جامعه گریز با شدت وحشتناکی به دنبال تو چشم کردن همین اداها در ریلزها و استوری های اینستا و هرجا که دستشون میرسه هستن. ادامه مطلب

Rainy Old Days بارون میومد، قدم زدن زیر بارونو هیچوقت دوس نداشتم اما وایسادن پشت پنجره و نگاه کردنشو چرا. کودکی من پر شده از رطوبت، بخاطر بارونای همیشگی که حداقل نصف هفته بود. به اون دوران که فکر میکنم تو ذهنم همیشه هوا بارونیه و استرس نمره و امتحان میاد سراغم. ذهن یه بچه ی کوچیک رو همین نگرانی ها میچرخه، مخصوصا وقتی خورشید دریغ شده، آسمون ابرو درهم کشیده و غرولند ابرای کلفت و سیاه رو سرت هزار هزار قطره ی بارون میریزن. ادامه مطلب

تیر ۸۵ این وبلاگو ساختم، ۲۰ سال پیش و حالا این وبلاگ به دوران جوانی خودش رسیده و قد کشیده و بزرگ شده مثل یه آدم ۲۰ ساله. پایین و بالاهای زیادی تو عمر آدم میاد و میگذره اما مکتوب کردنشون اینجا باعث شده یه آلبوم نوشتاری ازش واسم بمونه. هرچند بخاطر اتفاقات چند سال قبل بلاگفا آرشیو سال ۹۳ همه ی وبلاگ ها پرید ولی بقیه سال ها هست و میشه رفت و خوندشون و دوباره تو همون لحظه ها قرار گرفت. تولد ۲۰ سالگیت مبارک کرخه ی جوان من

دارا انار دارد.

البته داشت؛ دارای فارسی های ما انار داشت. داراهای الان انجیر دارند و زنجیر. با وعده ی انجیر، زنجیر به پای آدم می بندند و کاری میکنند برای دوره ی کوتاهِ لذت، سالها زنجیر به پا به دنبال کلید رهایی بگردی.

به اینجا که میرسی

زمین دیگر گرد نیست

بلکه تخت مرده شور خانه ایست

و کفنی از حریر سیاه

و عذری موجه که:

شرمنده انسان

تاریخ انقضایت به سر آمده.

******************

جامعه ای که دغدغه و نگرانی های

معیشتی و ناکامی های ناشی از

بی عدالتی همه ی وقت و ظرفیت فکری

مردمش رو پر کرده باشه، با فرمان عقبگرد

طبیعت در حال برگشت به نخستین

روزهای آغاز تمدن انسانیه.

به اینجا که میرسی

زمین دیگر گرد نیست

بلکه تخت مرده شور خانه ایست

و کفنی از حریر سیاه

و عذری موجه که:

شرمنده انسان

تاریخ انقضایت به سر آمده.

******************

جامعه ای که دغدغه و نگرانی های

معیشتی و ناکامی های ناشی از

بی عدالتی همه ی وقت و ظرفیت فکری

مردمش رو پر کرده باشه، با فرمان عقبگرد

طبیعت در حال برگشت به نخستین

روزهای آغاز تمدن انسانیه.

به اینجا که میرسی

زمین دیگر گرد نیست

بلکه تخت مرده شور خانه ایست

و کفنی از حریر سیاه

و عذری موجه که:

شرمنده انسان

تاریخ انقضایت به سر آمده.

******************

جامعه ای که دغدغه و نگرانی های

معیشتی و ناکامی های ناشی از

بی عدالتی همه ی وقت و ظرفیت فکری

مردمش رو پر کرده باشه، با فرمان عقبگرد

طبیعت در حال برگشت به نخستین

روزهای آغاز تمدن انسانیه.

چند ماه دیگر ۳۵ سال را تمام میکنم و قدم به اولین روز از ۳۶ سالگی میگذارم.آدمیزاد عجیب است، هرچه بیشتر سپری میکند سریع تر سپری می شود.۱۰ سال پیش به عقب که برمیگشتم می دیدم چقدر ۲۰ سالگی فرق می کرد با ۲۲ سالگی ، ۲۲ با ۲۳ و الخ. اما هرچی بیشتر میگذرد کمتر فرق می کند.نمی گویم چقدر من آدم پخته ای شدم نه، که پختگی مسیری ست همیشگی و از چالش ها تغذیه می شود و انتهایش به حفره ی گور می رسد و تا قبل از آن ناتمام است.شاید نزدیک تولدم از درس هایی که طی این سالها آموختم بنویسم ولی الان می خواهم از یکی از مهم ترینشان بگویم.اینکه رمز زندگی صبر است. و آدمیزاد فقط و فقط مکلف به تلاش است و نتیجه از آن خداوندست و بس. انسان اگر جایی بخواهد به قامت خدا در بیاید (خدایی ناکرده) به وادی وحشتناک حماقت می افتد و از حیوان کمتر خواهد شد. دنیا میلیونها متغیر دارد که همه روی حساب است و هیچ کدام هم بدست آدمیزاد کنترل نمی شود الا متغیر "تلاش هوشمندانه".هدف صداقت است و حق و عدالت و البته انصاف که درجه ای ست بالاتر از عدل چون عدالت ممکن است برای شما حکم به سود کند ولی اگر شما برای رضای خداوند و آرامش دل انسانی از حق خودت ببخشی انصاف به خرج داده ای که حتی انفاق کرده ای و این ارزش است. بقیه چیزها مثل ثروت، مقام، دانش و . . . همه آرزوی موقعیتند و هدف نمیتوانند باشند. که آرزوهای موقعیت اگر خالی از صداقت و حق و عدالت باشد تف سربالایی ست که به صورت سیاه انسان می نشیند.صبر، گرچه سخت ولی حق است؛ و حق گرچه دشوار ولی اصل است. ادامه مطلب

به اینجا که میرسی

زمین دیگر گرد نیست

بلکه تخت مرده شور خانه ایست

و کفنی از حریر سیاه

و عذری موجه که:

شرمنده انسان

تاریخ انقضایت به سر آمده.

******************

جامعه ای که دغدغه و نگرانی های

معیشتی و ناکامی های ناشی از

بی عدالتی همه ی وقت و ظرفیت فکری

مردمش رو پر کرده باشه، با فرمان عقبگرد

طبیعت در حال برگشت به نخستین

روزهای آغاز تمدن انسانیه.

به اینجا که میرسی

زمین دیگر گرد نیست

بلکه تخت مرده شور خانه ایست

و کفنی از حریر سیاه

و عذری موجه که:

شرمنده انسان

تاریخ انقضایت به سر آمده.

******************

جامعه ای که دغدغه و نگرانی های

معیشتی و ناکامی های ناشی از

بی عدالتی همه ی وقت و ظرفیت فکری

مردمش رو پر کرده باشه، با فرمان عقبگرد

طبیعت در حال برگشت به نخستین

روزهای آغاز تمدن انسانیه.

هدف برای آدمیزاد اول از همه پاکی، صداقت، روراستی، بخشندگی، تعهد به قولی که داده و اینه که کمک کننده ی مردم باشه و آزارش به کسی نرسه، در راستای رضایت خداوند.بقیه هدفها مثل درس خوندن، دانشمند بودن، مدیر شدن ، فروشنده خوب بودن، پولدار شدن و .... درواقع هدف نیستن، آرزوی موقعیتن. و هر موقعیتی اگه خالی از هدف هایی که خط اول گفتم باشه درونش رذالت بوجود میاد. این آرزوی موقعیت ها اگه جای هدف در نظر گرفته بشن به کلیت زندگی آدم و چه بسا به کلیت خودِ آدم لطمه میزنن. ادامه مطلب

به اینجا که میرسی

زمین دیگر گرد نیست

بلکه تخت مرده شور خانه ایست

و کفنی از حریر سیاه

و عذری موجه که:

شرمنده انسان

تاریخ انقضایت به سر آمده.

******************

جامعه ای که دغدغه و نگرانی های

معیشتی و ناکامی های ناشی از

بی عدالتی همه ی وقت و ظرفیت فکری

مردمش رو پر کرده باشه، با فرمان عقبگرد

طبیعت در حال برگشت به نخستین

روزهای آغاز تمدن انسانیه.

به اینجا که میرسی

زمین دیگر گرد نیست

بلکه تخت مرده شور خانه ایست

و کفنی از حریر سیاه

و عذری موجه که:

شرمنده انسان

تاریخ انقضایت به سر آمده.

******************

جامعه ای که دغدغه و نگرانی های

معیشتی و ناکامی های ناشی از

بی عدالتی همه ی وقت و ظرفیت فکری

مردمش رو پر کرده باشه، با فرمان عقبگرد

طبیعت در حال برگشت به نخستین

روزهای آغاز تمدن انسانیه.

وقتی از همه ی جنبه های یه حس، یه آدم، یه اتفاق، یه مکتب فکری، یه جریان و یا یه مسئله آگاهی نداریم نسبت بهش دچار عشق یا تنفر میشیم و خیلی از مواقع برای طرفداری یا از ریشه زدنش تلاش هم می کنیم.
کسایی که آگاهی بیشتری نسبت به جنبه های مختلف یه چیز دارن حس متعادلی هم نسبت بهش دارن، نه با یه غوره سردیشون میکنه نه با یه مویز گرمی.
اندازه نگه دار که اندازه نکوست.

به اینجا که میرسی

زمین دیگر گرد نیست

بلکه تخت مرده شور خانه ایست

و کفنی از حریر سیاه

و عذری موجه که:

شرمنده انسان

تاریخ انقضایت به سر آمده.

******************

جامعه ای که دغدغه و نگرانی های

معیشتی و ناکامی های ناشی از

بی عدالتی همه ی وقت و ظرفیت فکری

مردمش رو پر کرده باشه، با فرمان عقبگرد

طبیعت در حال برگشت به نخستین

روزهای آغاز تمدن انسانیه.