جهان هرکس به وسعت فکر اوست

ذهنم همه چیو طراحی میکنه مثه یه تئوریسین حرفه ای، وقت عمل که میشه تنم میگه برای مختصات مادّی این دنیا که تهش همه چی از بین میره آیا خوابیدن سبک زندگی بهتری نیست؟ بخوانید...

دلم کودک هزار ساله ایست به غایت مهربان و نجیبدل به محبت داشت اما ندیداز انتظار خیری ندیدکودک هزارساله ی من بخوابتا خاموش شود این شعله ی نحیفاین سوسوی حزینِ زندگیاین چراغِ سنگ خورده ی ذلیلاینبار تو دارِ دارِ مکافات باشگره و طناب باشطوفان و رعد باشدر تاریکی غمبار دلتچراغ های دو دنیا می میرند بخوانید...

خبفکر میکنم الان وبا شروع اینزندگی جدید میشهدوباره اینجا نوشت؛ متفاوت تر و روزمره تر...

به تو چشم میدوزم هر روز و انتظارم استسلامی به گرمی آفتاب تا آب کند یخ های این زمستان را تنها، امید جرئت زبان بازی صادقانه به قلب خفته می دهد؛ اما به چه امیدوار، کهدنیا چیزی فراتر از عشق برای خوشبختی ما نیاز خواهد داشت . . . اگر از چنگال دنیا نگریختیم و مامنی برای عشق ورزیدن نیافتیم بدان بی تو برای من ای عشق همیشه یک جای کار می لنگد ...

و صفت طولانی و سردی شایسته ی یلدای زمستان نیست بلندترین شب من اولین شب دست درازی تقدیر بود در قامت داماد بر بدن لخت لرزان تو قطب جنوب سیاره ای بی نهایت بزرگم خورشید منظومه ام به غروب نشست شب دراز من از همان لحظه آغاز گشت و تو چه میدانی چیست سیاهی در پس سیاهی ...

به اینجا که میرسیزمین دیگر گرد نیستبلکه تخت مرده شور خانه ایستو کفنی از حریر سیاهو عذری موجه که:شرمنده انسانتاریخ انقضایت به سر آمده.******************جامعه ای که دغدغه و نگرانی های معیشتی و ناکامی های ناشی ازبی عدالتی همه ی وقت و ظرفیت فکریمردمش رو پر کرده باشه، با فرمان عقبگردطبیعت در حال برگشت به نخستینروزهای آغاز تمدن انسانیه....

از لحظه ی پروازت به آغوش حوادثی بی من تمام پل های پیاده خالی شدند از قدم هایم عبور می کنم از عرض تمام بزرگ راه ها سینه چاک کرده ام برای تمام حادثه ها مرحمتی شود شاید زندگی بی توامتمام شود ...

و صفت طولانی و سردیشایسته ی یلدای زمستان نیست بلندترین شب من اولین شب دست درازی تقدیر بود در قامت داماد بر بدن لخت لرزان تو قطب جنوب سیاره ای بی نهایت بزرگم خورشید منظومه ام به غروب نشست شب دراز من از همان لحظه آغاز گشت و تو چه میدانی چیست سیاهی در پس سیاهی ...

به تو چشم میدوزم هر روز و انتظارم استسلامی به گرمی آفتاب تا آب کند یخ های این زمستان را تنها، امید جرئت زبان بازی صادقانه به قلب خفته می دهد؛ اما به چه امیدوار، کهدنیا چیزی فراتر از عشق برای خوشبختی ما نیاز خواهد داشت . . . اگر از چنگال دنیا نگریختیم و مامنی برای عشق ورزیدن نیافتیم بدان بی تو برای من ای عشق همیشه یک جای کار می لنگد...

و صفت طولانی و سردی شایسته ی یلدای زمستان نیست بلندترین شب من اولین شب دست درازی تقدیر بود در قامت داماد بر بدن لخت لرزان تو قطب جنوب سیاره ای بی نهایت بزرگم خورشید منظومه ام به غروب نشست شب دراز من از همان لحظه آغاز گشت و تو چه میدانی چیست سیاهی در پس سیاهی...

زندگی کاسه ای خالی بود منتظر 100 میلی لیتر باران صد حیف زیر چتر کدخدا جا ماند...

از لحظه ی پروازت به آغوش حوادثی بی من تمام پل های پیاده خالی شدند از قدم هایم عبور می کنم از عرض تمام بزرگ راه ها سینه چاک کرده ام برای تمام حادثه ها مرحمتی شود شاید زندگی بی توامتمام شود...

بانوی اول کشور من بی تو سرزمینی خالی از هرچه آدمم خانه های خاموش نانوایی و دکان های خالی بی تو این سرزمین لم یزرعی بی ملکه و والی بی حرف و حدیث و حق اعتراض خارج از رسم ممالک دموکرات تو مالک نامشروط و همیشگی خارج از چهارچوب قانون های اساسی ملکه ی سرزمینی به نام من هستی...

هر زنده ای روزی می میردولی بین مردگان قطعا، هستند آنهایی که حتی یک روز هم زندگی نکرده اند و مفهوم غریب زندگی دم و بازدم و خواب و خوراک نیست زندگی یعنی من حتی یک روز در نبود نفس هایت بدون شکر خنده هایت پیاله ای چای نخورده باشم . . . ...

سه روز گرفتار پروانه ای بودم که خود را در پیله ای به بزرگی اتاقم حبس کرده بود؛ نه می رفت و نه تلاشی می کرد برای رفتن؛ اگر زبانش را می دانستم حتما دم گوشش می خواندم: عزیز دل هم اتاقی، اگر هم می خواهی به چیز قشنگ تری تبدیل شوی، پیله ای قدر اندازه ات انتخاب کن؛ این نمد برای تو گشاد است عزیزم....